25 Temmuz 2016 Pazartesi

Günün Şarkısı #4


Ne kadar çok değiştik değil mi?Şahsi konuşmuyorum.Sen ya da ben değil,dünya olarak çok değiştik.Kin gözlerimizi bağladı,nefret kalplerimizi ele geçirdi."Ben nefret etmiyorum." deme.Çünkü ediyorsun,birilerinden.Ben de ediyorum.
Gözlerini hırs bürümüşlerden,onlar tarafından güdülmeye sesi çıkmayan koyunlardan,masum insanlara saldıranlardan,insanları korkuya alıştıranlardan...

Nefrete nefretle karşılık vermek ne kadar doğru,inan bilmiyorum.Ama ediyorum işte,onlara bile hoşgörü ile yaklaşabilen o yüce gönüllü insanlardan değilim.
Kin,nefret ve ölüm...
Dört bir yanımızda bunlardan çok fazla var.
Ama buna karşılık,tüm bu çirkinliğe karşılık elimizde bir şey var.
Huzura,mutluluğa,barışa ulaşabilmemiz için tek bir şey.
Dünya için umut etmek...
"Ulan,sen de ne Polyanna çıktın,he."deme şimdi bana.
Ne kadar "boka batmış" olduğumuzu ben de görüyorum.
Ama elimizde kalmış sınırlı şeyi de kullanmalıyız değil mi?

Umudumuzu yitirmezsek eğer savaşın ve nefretin sesini kısabiliriz belki.Bunu aslında ben söylemiyorum Ray Toro söylüyor.
Ben şimdilik seni onunla baş başa bırakıyorum.

2 yorum:

  1. Umudum hep var benim. En değerli hazinem. Ne olursa olsun umudumu rafa kaldırmadım hayatım boyunca ve derin çukurlara gömmedim. Polyanna ise en sevdiğim, bana bende olanlarla mutlu olmayı öğretti hep. Bardağın dolu tarafından bakmayı öğretti. Ama, bir ama var dünyanın bu son halleri, ülkemizin için de bulunduğu kaos. Sanki umudumuzu çalmak için ellerinden geleni yapıyorlar. Merak ediyorum gerçekten, sahiden de savaşın ve nefretin sesini kısabilirmiyiz?

    YanıtlaSil
  2. Ümid insanla birlikdə ən son ölür deyirlər. Biz nəfəs aldığımıza görə ;)

    YanıtlaSil

Yorumlar herkese açıktır-anonimler dahil!-Yani fikrini belirtmeyi unutma!Sana en kısa zamanda döneceğim:)

Tasarım:Sawako Kuronuma